Zelf noemt hij zich liever geen begeleider. Ondernemer voelt voor hem nog altijd vertrouwder. Misschien is dat ook wel de reden waarom hij zo naar mensen kijkt. Niet vanuit regels of protocollen, maar vanuit de praktijk.  Gewoon samen aan de slag. Als er een zware boomstam uit het bos gehaald moet worden, loopt hij niet toe te kijken. Dan pakt hij zelf ook een kant vast. Niet alleen omdat het sneller gaat, maar vooral omdat je volgens hem het goede voorbeeld geeft. "Vooral jonge mensen kijken naar wat je doet."

Die manier van werken ontstond eigenlijk vanzelf. Het oorspronkelijke idee was om hout te kopen voor vogelhuisjes. In plaats daarvan trok Mitch met de deelnemers het bos in. Eerst op zoek naar geschikte takken en boomstammen. Gaandeweg ontdekten ze welk hout wel en niet geschikt was. Beukenhout bleek uiteindelijk minder geschikt voor buiten, eikenhout juist wel. Samen leerden ze, maakten ze keuzes en ontstond er iets wat vooraf helemaal niet zo was bedacht. "Ik heb dit zelf ook nooit eerder gedaan." Misschien is dat wel de kracht van zijn begeleiding. Mitch doet niet alsof hij alle antwoorden heeft. Hij ontdekt ze liever samen met de deelnemers.

Ondertussen ziet hij ook hoe mensen groeien. Niet altijd in grote stappen, maar juist in de kleine dingen. Jongeren die ontdekken dat houtbewerking eigenlijk best leuk is. Deelnemers die steeds zelfstandiger worden. Of iemand die uiteindelijk klaar blijkt voor een volgende stap.

Als voorbeeld noemt hij Jan. Iemand van wie Mitch al snel zag dat er veel meer in zat dan hij zelf misschien dacht. Eerst werkte hij als vrijwilliger bij het Wijkbedrijf. Daarna vond hij een baan als taxichauffeur. Vervolgens hielp hij inwoners met verduurzaming en inmiddels werkt hij als begeleider bij Dorpsbedrijf Musselkanaal. “Soms zie je direct vanaf het begin dat “het” er in zit bij iemand.” Voor Mitch is dat misschien wel het mooiste aan zijn werk. Niet iemand vertellen wat hij moet worden, maar zien wat er al in iemand zit en helpen om dat zichtbaar te maken.

Hoe hij Wijkbedrijf Veendam zelf zou omschrijven, vindt hij lastig. Volgens hem ontstaat een goede sfeer vanzelf. Mensen blijven omdat het goed voelt. Er wordt hard gewerkt, veel gelachen en iedereen krijgt de ruimte om zichzelf te zijn. Misschien is dat wel Mitch' best bewaarde geheim. Hij probeert geen perfecte leermeester te zijn. Hij is gewoon zichzelf. En juist daardoor durven deelnemers ook zichzelf te zijn.